Micah P. Hinson - Presents the Holy Strangers


Zesendertig is hij intussen, de Amerikaanse singer-songwriter Micah P. Hinson, en heeft reeds een redelijk bewogen leven achter de rug. Micah groeide vanaf zijn vierde op in Abilene,  Texas, waar hij zich totaal niet thuis voelde. Rond zijn twintigste ontspoorde zijn leven, hij verdeed zijn tijd met skateboarden, maar erger nog, raakte verslaafd, ging om met foute vriendinnen en raakte bovendien dakloos. Gelukkig wist hij uit dit dal te klimmen dankzij de muziek. In Engeland toonde men veel interesse in zijn demo’s en zijn kostje was gekocht. Zijn debuutalbum in 2004, Micah P. Hinson and the Gospel of Progress, kreeg meteen lovende kritieken. Intussen Is Micah met Presents the Holy Strangers toe aan zijn negende album. Deze keer trakteert hij ons, zoals hij het zelf noemt, op een moderne folkopera.

Het vertelt het verhaal van een familie in oorlogstijd, we volgen de hoofdpersonen vanaf hun geboorte, de fase van verliefd worden en trouwen, het krijgen van kinderen, verraad, tot aan moord en zelfmoord. Het opname proces nam twee jaar in beslag. Micah maakte daarbij gebruik van de nodige analoge apparatuur. Het repertoire bestaat voor een deel uit instrumentale stuken. De andere liedjes worden op zijn kenmerkende, langzame manier gezongen. De langste track, Micah Book One, is gesproken. In Lover’s Lane dringt door zijn zang de vergelijking met Johnny Cash erg op. Helaas beschik ik over een promo zonder credits en persinfo, maar als ik mij niet vergis is afsluiter Come By Here een bewerking van een bekende traditional. De desolate pianoklanken hier passen goed bij deze treurig eindigende folkopera. Het album is eventueel hier reeds te bestellen. Tien oktober komt Micah Presents the Holy Strangers voorstellen op een mooie locatie, namelijk het Zonnehuis in Amsterdam.    
Theo Volk
Releasedatum: 8 september 2017 Full Time Hobby

Ciara Sidine - Unbroken Line


Zes jaar geleden debuteerde deze singer-songwriter uit Dublin met het fraaie Shadow Road Shining. Het kreeg vele lovende kritieken, waaronder van Uncut, die het album omschreef als “Americana with an unmistakably Celtic feel to its poetic lyrics and confident vocals”. In Nederland werd de cd bejubeld door Popmagazine Heaven en trad Ciara op in het onvolprezen tv-programma Vrije Geluiden. Het in eerste instantie in eigen beheer uitgegeven album kreeg wat later een Nederlandse release bij MW Records. Op Shadow Road Shining werd ze omringd door uitstekende musici. Drie ervan, Conor Brady (gitaren, bas en zang), Justin Carroll (toetsen en Hammond orgel) en Dave Hingerty (drums en percussie), vormen wederom belangrijke pijlers op Unbroken Line. De muziekcarrière van Ciara kwam overigens zo laat van de grond, doordat ze al twee decennia een gerespecteerd boekredacteur is. Die connecties in de literaire wereld leidde ertoe, dat de geprezen Ierse schrijver Joseph O’Connor (broer van Sinéad), het prachtige, lange gedicht “Sidine Street” schreef, geïnspireerd op Unbroken Line. En dat verbaast me niks na het uitvoerig beluisteren van het nieuwe werkstuk.

Direct in opener Finest Flower hoor je een geëngageerde zangeres:
“Not for one minute of an hour,
My finest flower,
Did I ever let you go”.
Het lied is opdragen aan de overlevers van kindertehuizen en van Magdalene Laundries. Alle nummers schreef Ciara zelf op de traditional Woman of Constant Sorrow na. Ze voorzag het echter wel van een nieuwe tekst en arrangement. Naast veel americana getint werk krijgen we ook een heel andere kant van haar te horen in Watching the Dark, waarin ze zich manifesteert als een volleerd jazz zangeres. Een grote hit zou het uptempo en zeer aanstekelijke Wooden Bridge kunnen worden. Erg indringend is Trouble Come Find Me, handelend over respect voor de vrouw in het algemeen en voor haar lichaam in het bijzonder. Geregeld worden we getrakteerd op poëtische regels zoals in het titelnummer :
“Past faded signs on broken pavements,
We walk towards the borders of the night,
And I just wanna meet that old track ready,
Searching for that unbroken line”. 
Naast liedjes over sociaal onrecht ook liefdesliedjes, een ervan, River Road, had ook geschreven kunnen zijn door Eddi Reader. De eerste helft van de songs is al geweldig, maar de tweede helft vind ik nog fraaier. Het ijzersterke materiaal wordt naar een nog hoger plan getrokken door de uitstekende musici. Bovendien is Ciara een zangeres van de buitencategorie. Ik kom superlatieven tekort om te omschrijven, hoe goed ik dit album vind. Daarom beperk ik me maar tot het volgende, tijdloos album van een geëngageerde americana zangeres.       
Theo Volk

Releasedatum: 15 september 2017 Eigen beheer

Website: https://www.ciarasidine.com/

Lucy Kitchen - Sun to my Moon



Ruim drie jaar geleden debuteerde de uit Southampton afkomstige singer-songwriter Lucy Kitchen met het voortreffelijke Waking. Direct bij de allereerste beluistering werd ik gegrepen door haar liedjes gebracht in het folkidioom, vooral door haar herkenbare warme, licht hese stem. De liedjes werden fraai door haar ingekleurd op fluit, klokkenspel, melodica en percussie, maar ook nog door haar kenmerkende akoestische gitaarspel. Verder nog ondersteund door viool, cello, drums en bas. De teksten waren vooral positief, zoals het schitterende Blue Eyes, een ode aan haar partner. Haar nieuwe album Sun to My Moon had bij mij wat meer tijd nodig om onder de huid te kruipen. De liedjes zijn deze keer iets eenvormiger, hebben ze bovendien een iets andere sfeer, daarnaast is de inkleuring iets anders. Deze keer is er ook ruimte voor piano, elektrische gitaar en pedal steel. Vooral het laatste instrument geven de songs een iets meer droevige toon, de liedjes hebben een iets meer serieuzer karakter. De teksten van veel liedjes kunnen gezien worden als therapie, want de afgelopen tijd ging Lucy door een moeilijke periode. Hollow werd geschreven nadat ze een auto ongeluk had gehad, gelukkig vielen de verwondingen mee, maar een korte tijd later werd er bij haar het post traumatisch stress syndroom gediagnosticeerd. Daarnaast overleed een dierbare oom van haar. Hierover doet ze verslag  in Searching for Land. Gelukkig is het niet alleen maar droefenis wat de klok slaat. Zo gaat afsluiter Charis over haar dochter, althans het eerste couplet, de rest kan op iedereen van toepassing zijn. De meeste songs borrelen eerst al een tijdje in haar hoofd, voordat ze werkelijk gestalte krijgen, zo ook Summer Queen. Het ontstond tijdens een reis eind september, door een woud en langs de kust. Het beschrijft het magische gevoel, wat ze toen voelde :  “Summer she’s returned to me, all liquid gold and hazy green”.  Zoals ik al aangaf heeft het album wat meer tijd nodig om te overtuigen, maar degene die Waking reeds in bezit hebben, gaan Sun to my Moon zeker ook weer omarmen.         
Theo Volk

Releasedatum: 1 september 2017 Eigen beheer

Website : http://lucykitchen.com/




Nordmann - The Boiling Ground


Tien jaar geleden verscheen het experimentele album Mirrored van Battles, met daarop de bekende single Atlas. De drumpartij uit dit nummer schoot door mijn gedachten bij het horen van het reeds vrijgegeven The King van Nordmanns tweede album The Boiling Ground. Het instrumentale kwartet uit Gent zit duidelijk in de lift, want ze tekenden onlangs een platendeal bij V2 België. Mattias De Craene (saxofoon), Edmund Lauret (gitaar), Dries Geusens (bas) en Elias Devoldere (drums) spelen alle vier in talloze projecten, maar hadden toch genoeg energie en ideeën om hun debuutalbum Alarm! uit 2015 te overtreffen. Wie niet bekend is met hun muziek, zit ongetwijfeld direct bij de eerste beluistering op het puntje van zijn stoel.  De muziek zit razend knap in elkaar. De saxofoon is meestal het leidende instrument, soms klinkt die tegendraads, maar soms ook gevoelig of dromerig. De drumpartijen zijn veelal energiek. Het repertoire is erg gevarieerd. Naast spannende uptempo tracks is er ook plaats voor twee fraaie ingetogen nummers als Dover en Joe. De opvallende hoes werd gemaakt door Bruggeling Sammy Slabbinck, die eerder al artwork maakte voor Leonard Cohen. Ook muziekliefhebbers, die nooit naar instrumentale muziek luisteren, raad ik aan toch eens een poging te wagen, want The Boiling Ground is een intrigerende plaat. 
Theo Volk
Releasedatum: 29 september 2017 V2 Records / NORDMANN Music



Ed de Smul Band - Hardworking Man


Op zijn elfde werd Ed de Smul getroffen door het muziekvirus. Gekluisterd aan bed kreeg hij van een vriend een gitaar cadeau om de tijd te doden. Al spoedig kende hij zijn eerste akkoorden en ontdekte hij de muziek van Bob Dylan, Lyle Lovett, John Hiatt, maar ook van Cat Stevens. Intussen is Ed gepokt en gemazeld, een rasmuzikant, die zijn sporen in de blues ruimschoots verdiend heeft. Vanaf 2010 heeft hij zijn eigen bluesband Ed and the Gators, waarin ook bassist Stefan Boret van zijn nieuwe band speelt. De Ed de Smul Band bestaat verder uit Tom de Poorter (gitaar, banjo en achtergrondzang), Kay van de Casteele (drums) en dochterlief Silke (achtergrondzang). Dankzij haar kwam ik Ed op het spoor, want zij bracht vorig jaar haar debuutalbum Strange uit, waarop Ed een belangrijke rol speelde. Het was en is trouwens mijn favoriete album van vorig jaar. De hoes van Hardworking Man is goed gekozen. Ed staat afgebeeld met cowboyhoed op een veranda in Clarksdale, Mississippi. Clarksdale, de bakermat van de blues. De geboorteplaats van Muddy Waters, Johnny Lee Hooker, maar ook van soullegende Sam Cooke. De cowboyhoed staat symbool voor de countryinvloeden, die te vinden zijn op het album.


Het idee spookte namelijk al een hele tijd door zijn hoofd om een americana-cd te maken. Met zijn huidige band heeft hij daadwerkelijk de goede klik om dat te verwezenlijken. Hardworking Man is voornamelijk een mix van songs met blues- en countryinvloeden. Het schrijven van liedjes gaat Ed zeer gemakkelijk af. Liedjes over verloren en onbeantwoorde liefdes, het  op zoek zijn naar jezelf, road songs, en liedjes over hoe volgens hem regelmatig tegen muzikanten aan wordt gekeken. Ed heeft het vermogen om liedjes met ijzersterke refreinen te schrijven. Het spelplezier is duidelijk terug te horen. Bovendien worden de liedjes fraai ingekleurd, vooral door Tom de Poorter op gitaar. Luister eens naar het zeer inventieve gitaarspel in afsluiter Number One, dat verfraaid wordt met originele gitaarloopjes. Ed zelf is een uitstekend zanger, die daarnaast regelmatig met ziel en zalig op zijn mondharmonica blaast, daarbij ondersteund door een opstuwende ritmesectie. Naast blues en country worden we getrakteerd op southern rock. In Guilty as Charged wordt The Allman Brothers Band naar de kroon gestoken. Still on my Mind zou ook geschreven kunnen zijn door John Hiatt. Mijn favoriete track is Number One, maar ik kan me voorstellen, dat ieder ander nummer tot favoriet gekozen kan worden. Het is een album, waar je heel gemakkelijk naar teruggrijpt, vanwege het relaxte karakter en het ijzersterke songmateriaal. Hardworking Man is te koop via de website van Ed, de cd releaseshow zal vrijdag 29 september plaatsvinden in Stat68 in Aalter.      
Theo Volk


Matthew Logan Vasquez - Does What He Wants


In eerste instantie ging er bij mij geen belletje rinkelen bij de naam Matthew Logan Vasquez. Later herinnerde ik me het wapenfeit, dat vorig jaar Robert Ellis een nummer van hem opnam. Wanneer een singer-songwriter van de buitencategorie dat doet, dan moet je wel het nodige in je mars hebben. Dat blijkt direct bij de opener van zijn tweede soloalbum Does What He Wants (zijn band Delta Spirit staat voor onbepaalde tijd in de wacht). Alle ingrediënten voor een goede song zijn aanwezig. Same is een aanstekelijke, uptempo song  met expressieve zang. Bovendien is het voorzien van een uiterst fraai koortje van het folktrio The Parkington Sisters en de strijkers zorgen voor de finishing touch. De meerderheid van het materiaal is uptempo. Ingetogen is echter Tall Man, het handelt over zelfdestructie door overmatig drankgebruik. Dit droevige liedje eindigt positief, want de slotregel luidt “Yes, I know I can change”.

Over het algemeen zijn de liedjes een stuk positiever van toon dan die op zijn vorig jaar verschenen solodebuut Solicitor Returns, dat sarcastischer en donkerder van toon was. Waarschijnlijk wordt die positievere toon veroorzaakt door het feit dat hij vader is geworden van zoon Thor. Volgens Matthew heeft dat zijn leven compleet veranderd. Hij zingt over dit vaderschap in Fatherhood. Het vader worden zorgt echter volgens hem niet alleen voor een verstoorde nachtrust, maar ook voor financiële zorgen. Red Fish zorgt voor variatie, omdat het een lekkere, lome, reggae-achtige groove heeft. De sterkste songs staan wat mij betreft aan het eind (de laatste drie). In House Full of Music hoor je overigens in de manier van zingen heel duidelijk, dat Matthew veel naar Roy Orbison (zijn favoriete zanger) heeft geluisterd. Het is een dappere poging, maar de stembuigingen van Big O zijn natuurlijk uniek en onovertroffen, hij behoorde niet voor niets tot de beste zangers van zijn generatie. Live schijnt Vasquez nog meer te kunnen overtuigen, 30 juni speelde hij nog in Paradiso. Helaas gemist, dus zal ik het voorlopig moeten doen met deze cd, maar dat is geen straf.     
Theo Volk
Releasedatum: 21 april 2017 Dine Alone Records

Website: http://www.matthewloganvasquez.com/

Elles Bailey - Wildfire


Same Flame en de titelsong gingen de aanstaande release van Wildfire vooraf, en zorgden al voor de nodige aandacht op internet en radio. Wildfire is het debuut van de achtentwintigjarige in Bristol woonachtige Elles Bailey. Een zangeres met een heerlijk hees randje aan haar stem. Dat randje is niet ontstaan door een ongezond leven met veel nicotine, drugs en Baileys. Reeds op haar derde veranderde haar stem namelijk door een, zowel bacteriële als virale, longontsteking. De KNO-arts sprak toen al de profetische woorden: “als ze later ooit gaat zingen, dan wordt ze vast blueszangeres”. Naast dat haar stem hees is, is die ook krachtig. Dat geef haar de mogelijkheid te excelleren in het voornamelijk wat stevigere werk op haar debuut. Het is een mix van blues, country, rock aangevuld met een vleugje soul. Ze wordt omringd door een select gezelschap uitgelezen muzikanten, met daaronder gitarist Brent Mason en drummer Wes Little (Stevie Wonder, Melissa Etheridge), die voor een uiterst strakke begeleiding zorgen. De meeste nummers schreef Elles met anderen, daarnaast een cover van Shake it Off van Taylor Swift en nog drie alleen. Ook in meer ingetogen werk weet Elles te overtuigen, dat bewijst de fraaie afsluiter en bonustrack, het alleen geschreven Time’s a Healer. Wildfire is een overtuigend debuut van een zangeres, waar we in de toekomst nog vaker van zullen gaan horen.         
Theo Volk
Releasedatum: 1 september 2017 Outlaw Music
Website: https://www.ellesbailey.com/