Viva - Living Well is the Best Revenge


De hoes van Living Well Is the Best Revenge is niet bepaald aanlokkelijk. Nadat het album een tijdje op de stapel eventueel te recenseren albums had gelegen werd ik toch nieuwsgierig. De naam Viva gebruikt gitarist, liedjesschrijver en zangeres Vivian DeConcini als artiestennaam, voor haar en haar begeleidende band. Haar invloeden zijn nogal gevarieerd, van Dolly Parton tot aan Jimi Hendrix. De invloed van laatstgenoemde is duidelijk terug te horen op eerdere albums. Ze beheerst haar gitaar, ze is een van de zeer weinige vrouwelijke gitaristen, waarover ooit een reportage in Guitar Player Magazine stond. Naast muzikant is Vivian ook producer van diverse goedlopende muziek- en variétéshows. Haar muziekcarrière startte echter lang geleden in de band van de Braziliaanse avant-garde percussionist Cyro Baptista. Ze speelde tien jaar lang in zijn band en toerden regelmatig door de Verenigde Staten en Europa. De nog steeds aanwezige invloed van Baptista is terug te horen op het nieuwe album door de aanwezigheid van Latijnse percussie in enkele nummers. Regelmatig zijn de songs voorzien van inventieve en fraaie koortjes, verzorgd door Gerard Kouwenhoven en Aria Jay. Vivian beschikt over een aangename stem, waarvan ze optimaal alle mogelijkheden gebruikt, een goed voorbeeld vormt Veronica Pierre, een van de hoogtepunten. Haar teksten zijn humoristisch, gaan soms over verdriet en soms zijn ze recht voor zijn raap. De titel Lesbian Sex in the Bathroom spreekt boekdelen. Overigens eist in dat nummer een klarinet de hoofdrol. Bij de zeer summiere credits op de hoes wordt de bespeler helaas niet vermeld. Nostalgisch en vrolijk doet door het gebruik van een orgel Charlie Columbine aan, het zou overigens niet misstaan in het oeuvre van Eleni Mandell. Veelal spelen haar begeleiders in dienst van het liedje, maar in het uptempo I Always Wanted to Get the Blues krijgen ze de ruimte. Ik denk dat deze song het meeste hun live geluid benaderd. Dat live geluid is waarschijnlijk een stuk rauwer en opwindender dan op de cd. Living Well is the Best Revenge is een zeer aangenaam en verrassend album, waarop te horen is dat Vivian een uitstekende gitarist en zangeres is, maar ook nog een bovengemiddeld liedjesschrijver blijkt te zijn.   
Theo Volk
Releasedatum: 13 oktober 2017 Eigen beheer
Website: https://vivadeconcini.com/

Too Sad for the Public - Vol. 1 Oysters Ice Cream & Lemonade : American Folk Fantasies Written and Arranged by Dick Connette


In het verleden bracht Dick Connette al vier albums uit die gebaseerd waren op de Amerikaanse folk en andere populaire tradities. Zijn eerste album Last Forever: New and Old Songs out of the American Tradition  dateert alweer van twintig jaar geleden met daarop geheel eigen interpretaties van traditionele songs die werden gezongen door Sonya Cohen, een nicht  van Pete Seeger. Deze formule werd nog drie keer herhaald. Helaas overleed Sonya twee jaar geleden op slechts vijftigjarige leeftijd. Op zijn nieuwste album Vol. 1 Oysters Ice Cream Lemonade maakt hij gebruik van verscheidene vocalisten en borduurt voort op de vier voorgangers. Naast een aantal covers zijn er ook zes eigen composities te vinden. Het repertoire is een mix van vocale en instrumentale stukken. Een drietal  korte instrumentale composities zijn van de hand van Jaco Pastorius, Liberty City Pt. 1,2 en 3, en dienen als intermezzo. Zeer opmerkelijk is het twaalf minuten durende go-go nummer Chuck Baby, waarin vooral blazers en percussie domineren. Het is een eerbetoon aan de godfather van de go-go, Chuck Brown.  Een viertal van de liedjes worden gezongen door Suzzy Roche. Black River Falls vertoont Oosterse invloeden.  Vrolijk van toon is All Along waarin heerlijke blazers en strijkers te horen zijn. Verfraaid door een harmonica is de opmerkelijke cover van He’s a Bad Boy, geschreven door Carole King en Gerry Goffin. Eigenlijk zijn alle arrangementen opmerkelijk en eigenzinnig. Zo ook Young Loves to Love gezongen door Ana Egge. Het is een medley van Brown Eyed Girl en Sweet Thing en ademt de sfeer uit Van Morrison ten tijde van Astral Weeks. Die sfeer wordt ook nog eens versterkt doordat de gitaar bespeeld wordt door Jay Berliner, die ook in 1968 meewerkte aan Vans meesterwerk. Old Alabama, waarvoor diverse traditionals model stonden, wordt ook door Egge gezongen. De andere vocalisten zijn Rachelle Garniez en Gabriel Kahane, die ieder een song vertolken. Gezien de titel mogen we erop rekenen dat dit geheel unieke en eigenzinnige project, wat me overigens getipt werd door muziekkenner Willem K. (waarvoor dank!), een vervolg gaat krijgen en dat is zeer toe te juichen.
Theo Volk
Releasedatum: 16 juni 2017 StorySound Records
Website: http://www.dickconnette.com/home.html

Daisy Chapman - Good Luck Songs


De achtendertigjarige Britse singer-songwriter Daisy Chapman speelt al sinds haar zesde piano. Ze is dus als het ware vergroeid met haar instrument. Ook beschikt ze over de nodige podiumervaring, ze trad bijvoorbeeld naast het beroemde Glastonbury Festival  ook al diverse malen op in Nederland en maakte bij die optredens veel indruk. Naast een solocarrière toert ze ook geregeld met de interessante progrockband Crippled Black Phoenix, waarmee ze een groot deel van de wereld zag. Van deze groep maakte vroeger ook de door mij vorig jaar gerecenseerde Joe Volk uit. Good Luck Songs is intussen het derde album van Daisy. In opener Good Luck Song valt natuurlijk direct haar heldere en krachtige stem op. Het lied is haar mantra voor geluk in negen talen, waaronder in het Nederlands. Het is niet de enige verwijzing naar Nederland in de teksten, zo zijn ook de steden Rotterdam en Den Haag terug te vinden. Ze wordt in het nummer trouwens bijgestaan door een immens koor. In een viertal songs wordt ze slechts begeleid door viool en cello. Vooral het vioolspel van Sue Lord is hier bijzonder inventief, met name in Home Fires tovert ze een bijzonder geluid uit haar instrument. In  zijn recensie over dit album geeft Richard van Wagenaar aan There’s a Storm Coming de fraaiste song te vinden. Voor die keuze is zeker iets te zeggen, het is in ieder geval een opvallende song, omdat haar zang slechts alleen door percussie begeleid wordt. Mijn favoriete track is echter Generation Next, vooral dat het gebruik van staccato pianospel en het fraaie vioolspel gekoppeld aan het uitbundige einde met trombone en sax. Eigenlijk doet het wat kleiner gehouden I Used to Own An Empire er niet voor onder. Naast acht eigen songs een op haar lijf geschreven cover, Tom Traubert’s Blues, het prijsnummer van het Tom Waitsalbum Small Change. Het is te hopen dat de songs van dit fraaie album snel te horen zullen zijn op de Nederlandse podia.    
Theo Volk   
Releasedatum: 1 mei 2017 Eigen beheer
Website: http://www.daisychapman.com/


Paul Messinger - America 2.0 : Assorted Tales and New Myth


Paul Messinger is een dichter, songschrijver, zanger en harmonicaspeler, oorspronkelijk afkomstig uit New York, maar nu woonachtig in Chapel Hill, North Carolina. Zijn album America 2.0, met als ondertitel Assorted Tales and New Myth verscheen al eerder eind 2014 in eigen beheer in de Verenigde Staten. Het kreeg toen terecht al een lovende recensie op No Depression. Vorig maand werd het album opnieuw uitgebracht met een bonustrack en wordt het ook gepromoot in Europa. Muzikaal gezien bevat het een gevarieerde mix van rock, blues, gospel, folk tot aan reggae. In zijn teksten vertelt Messinger de verhalen van de mensen om hem heen. Zijn liedjes zitten vol verrassende wendingen gezongen op een eigen, aparte manier. Slechts een cover, de traditional Death Don’t Have No Mercy. De andere, dertien uitstekende liedjes schreef hijzelf. Sommigen ervan zijn live opgenomen, waaronder mijn favoriet, het uptempo Psycho Yuppie. Het gaat over een man, die zijn vrouw respectloos behandelt. America 2.0 is een album wat door zijn originaliteit bijzonder snel weet te overtuigen. Je krijgt bovendien waar voor je geld, want de cd duurt zo’n 5 kwartier en verveelt geen seconde daarvan.      
Theo Volk
Website : https://www.paulmessinger.net/

Sleepy Driver - Sugar Skull


Dit jaar verscheen al een album van Sleepy Driver, getiteld Decomposed. Volgens de groep is het “a soundtrack for meditation, for relaxation, for contemplation, an exploration.”. Het bevat instrumentale herbewerkingen van eerder uitgebrachte composities. Sugar Skull is inmiddels het vijfde werkstuk van Sleep Driver. Zoals gebruikelijk zijn alle composities geschreven door de aimabele frontman Peter Hicks. Deze keer heeft men er voor gekozen om, net als in hun begintijd, ook een aantal rocksongs op te nemen. De titeltrack heeft zo’n rocksausje gekregen en is opgesierd met een Doorsorgeltje. Misschien wel de beste song, die Peter ooit componeerde. Hij schreef het een paar jaar geleden, nadat hij binnen een week tijd een groot aantal jongeren met zo’n Sugar skull tattoo gezien had. Meest beladen lied is Before We Go Home. Enige jaren geleden werd Peter gevraagd om op de begrafenis van een tante te zingen. De songs die men graag zou willen horen, waren echter niet geschikt voor zijn stem en besloot Peter zelf een lied te schrijven. Meest aanstekelijke song is misschien wel Burn You Alive, een behoorlijk vurig liefdesliedje. Ook erg aanstekelijk is Radio Dial. Het handelt over hoe Peter als tiener gekluisterd was aan zijn radio en ook hoe hij zich vaak nog kan herinneren, waar hij een nummer voor de eerste keer hoorde.  En zonder dat Peter het zich realiseerde zijn Radio Dial en het opvolgende nummer Lucia met elkaar verbonden. In deze murder ballad is duidelijk te horen, dat het gelijkenis vertoont met Radar Love van Golden Earring, een liedje wat Peter vroeger geregeld op de radio hoorde.  Uiteraard zijn er ook weer een aantal fraaie liedjes met country invloeden te vinden en werden de arrangementen van de songs gezamenlijk door de bandleden gemaakt. Overigens valt me op dat de synthesizers iets minder prominent aanwezig zijn dan op Ignatius. Sugar Skull bevat een mooie mix van country en rockgeoriënteerde liedjes, misschien wel het mooiste album uit hun oeuvre.  
Theo Volk
Releasedatum: 20 oktober 2017 Black Bell Productions


Linde Nijland - The Jukebox Project


Het was een lang gekoesterde wens van Linde om een cd te maken met songs die sinds haar jeugd in haar genen zitten. In haar vroege jeugd grasduinde ze vaak door de platencollectie van haar ouders, die voor een groot deel uit folkmuziek bestond. Haar voorliefde voor Sandy Denny is algemeen bekend. Ze nam in 2003 een schitterend album met liedjes van Denny op, getiteld Linde Nijland sings Sandy Denny, met daarop haar favoriete liedje aller tijden, Who Knows Where The Time Goes. In haar tienerjaren kreeg Linde ook belangstelling voor popmuziek. Eind vorig jaar werd met succes een crowdfunding voor The Jukebox Project volbracht en mochten donateurs  liedjes aandragen die voor hen een speciale betekenis hebben. Zo stelde Lenny Kuhr My Sweet Lord voor en Elly & Rikkert heel verrassend Sealed With a Kiss van Bobby Vinton. Beide nummers haalden het album niet. Linde nam in alle rust een dertiental nummers op, met daartussen een aantal minder voor de handliggende keuzes en dito bewerkingen. Popmuziek is niet zo’n natuurlijke habitat als folkmuziek voor Linde, vandaar waarschijnlijk dat ze met een verfrissende blik Five Years van David Bowie onder handen nam. Zij en partner Bert Ridderbos voorzagen het van een oosters sfeertje door het toevoegen van een sitar. Heel bijzonder is ook de a capella versie van Dylans George Jackson, waarop Annemarieke Coenders de tweede stem zingt. Het in de originele versie mierzoete If van Bread krijgt iets gedistingeerds door het subtiele vioolspel van meester fiddler Joost van Es. Heel benieuwd was ik vooraf naar haar uitvoering van The Moody Bluesklassieker Nights in White Satin. Het origineel kent nogal uitbundige zang. Linde houdt het wat kleiner, de begeleiding op banjo en accordeon is bijzonder fraai. A Whiter Shade of Pale zonder orgel is even wennen, maar de akoestische gitaar  en viool vormen hier goede vervangers. Hoogtepunt vormt voor mij het klein gehouden Time in a Bottle van Jim Groce. Andere interessante covers zijn Goodbye (geproduceerd door Paul McCartney) van Mary Hopkin, Oh My Love van John Lennon, Ballad of Easy Rider van The Byrds en afsluiter Song for the Asking van het album Bridge over Troubled Water van Simon & Garfunkel.  Het cd-release concert van dit bijzonder geslaagde project vindt volgende week zondag plaats op de prachtige locatie Coco Maria in Veenhuizen.

Theo Volk

Releasedatum: 22 oktober 2017 Eigen beheer

Website : http://www.lindenijland.nl/




Linde Nijland en Bert Ridderbos live:

22-10 CD release concert, Coco Maria, Veenhuizen aanvang: 15:00 uur
29-10 Grote Kerk, Emmen 
12-11 Muziekfeest, Eindhoven 

25-11 De Groninger Kroon, Finsterwolde Winterliederen
26-11 Veenkoloniaal Museum, Veendam (+ Diena Liepa)

03-12 Theeschenkerij Bellefleur, Siegerswoude
09-12 De Skans, Gorredijk (+ Bert Ridderbos, Otto Groote, Gurbe Douwstra)

17-12 Kruiskerk, Delfzijl (met het Eemsmondkoor)
23-12 Cultuurschuur, Wieringerwerf

Charlie Dore - Dark Matter


Eind jaren zeventig werd Charlie Dore in het Londense clubcircuit ontdekt door Chris Blackwell en tekende ze een contract voor diens label Island Records. Ze had direct succes want de single Pilot of the Airwaves van haar debuutalbum (opgenomen in Nashville) bereikte de elfde positie in de Verenigde Staten. Naast zangeres is Charlie ook actrice, zo speelde ze bijvoorbeeld 18 maanden in de tv-serie Rainbow. In diezelfde periode schreef ze en trad ze samen op met Julian Littman, die ze had leren kennen op de toneelschool. In de loop der jaren namen bekende artiesten als Tina Turner, Celine Dion, Barry Manilow, George Harrison en Paul Carrack nummers van haar op. Ook heden ten dage schrijft Charlie nog steeds liedjes samen met Julian. Haar vorige album Milk Roulette was mijn eerste kennismaking met haar fraaie muziek én teksten, die vaak vanuit interessante invalshoeken geschreven zijn. Liedjes op dat album als Born Yesterday,  Firewater  en Looking Like My Mother, Acting Like My Dad bezitten memorabele melodieën. Die optimale combinatie van tekst en muziek maakt Milk Roulette tot een van mijn meest dierbare albums in mijn platencollectie. Uiteraard werkt ze op haar negende album Dark Matter wederom samen met Julian. Om maar met de deur in huis te vallen, het is wederom een prachtplaat geworden. De liedjes hadden deze keer iets meer tijd nodig om hun schoonheid prijs te geven, wellicht kwam dat doordat ik mij bij de eerste beluisteringen vooral in de teksten verdiepte. Direct in opener Breakfast of Neutrinos worden we al geconfronteerd met Charlies tekstuele vindingrijkheid en originaliteit. Een geliefde wordt erin vergeleken met een Neutrino :
“‘Cause you were like a neutrino
Only passing through
And you, you will never know
I feel you in my heart, feel you in my bones
I feel you in my blood, feel you on my skin”    
Ontroerend is A Dog Out Looking for His Day wat gaat over haar liefdevolle relatie met haar hond, die overigens altijd bij de opnames aanwezig is. Die vinden namelijk plaats in Charlies woonkamer. Ook  muzikaal valt er volop genieten, in 15 Minutes with Danny Kaye voeren dansritmes en blazers de boventoon. Het is een nostalgische ode aan een jeugdidool. In een van de hoogtepunten, het gejaagde Personal Hell horen we de stuwende bas van vaste kracht Gareth Huw Davies en het excellerende vioolspel van Jessie May Smart. Denis and Rose vertelt het wonderlijke, waargebeurde verhaal over hoe Denis Blackham zijn toekomstige vrouw Rose in een winkel het hof maakte. Het voert te ver om alle liedjes te bespreken, maar ze zijn allemaal even interessant. De stem van Charlie vertoont gelijkenissen met die van de McGarrigles. Het artwork is wederom uitstekend verzorgd. In het persbericht wordt de muziek trouwens kernachtig omschreven als Zen folk for the curious. Dark Matter is van dezelfde klasse als zijn voorganger Milk Roulette en dat zegt volgens mij genoeg.
Theo Volk
Releasedatum: 5 mei 2017 Black Ink Music